วันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2568 ถือเป็นหมุดหมายสำคัญของการขับเคลื่อนสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย เมื่อกฎหมายสมรสเท่าเทียมมีผลบังคับใช้อย่างเป็นทางการ เปิดให้บุคคลทุกเพศสามารถจดทะเบียนสมรส และได้รับสิทธิทางกฎหมายในฐานะคู่สมรสอย่างเท่าเทียม ความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวสะท้อนความก้าวหน้าครั้งสำคัญของสังคมไทย และทำให้ประเทศไทยเป็นประเทศแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีกฎหมายสมรสเท่าเทียม อย่างไรก็ตาม การมีกฎหมายรับรองสิทธิไม่ได้หมายความว่า ความไม่เท่าเทียมในชีวิตประจำวันจะหมดไปในทันที

​

ตัวเลขการจดทะเบียนสมรสเท่าเทียมที่เพิ่มขึ้นนับตั้งแต่กฎหมายมีผลบังคับใช้ สะท้อนให้เห็นว่าคู่รักเพศหลากหลายจำนวนมากสามารถเข้าถึงสิทธิที่เคยถูกจำกัดได้มากขึ้น แต่ในอีกด้านหนึ่ง บุคคลผู้มีความหลากหลายทางเพศยังคงเผชิญกับอุปสรรคในหลายมิติ ทั้งการเข้าถึงบริการต่างๆ ความเข้าใจจากสังคม การได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม ตลอดจนการมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบายหรือการตัดสินใจในเรื่องที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของตนเอง ดังนั้น ความสำเร็จของสมรสเท่าเทียมจึงไม่ควรถูกมองเป็นจุดสิ้นสุด หากแต่เป็นอีกก้าวหนึ่งของการสร้างสังคมที่ทุกคนสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีศักดิ์ศรี

​​

สำหรับองค์กรภาคประชาสังคมอย่าง "บางกอกเรนโบว์" (Bangkok Rainbow Organization) การทำงานด้านสิทธิของผู้มีความหลากหลายทางเพศจึงไม่ได้หยุดอยู่เพียงการผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกฎหมาย แต่ยังรวมถึงการเฝ้าระวังว่า เมื่อสิทธิเหล่านั้นเกิดขึ้นแล้ว ประชาชนสามารถเข้าถึงและใช้สิทธิได้จริงหรือไม่ การทำงานผ่านชุมชน การสร้างพื้นที่ให้เข้าถึงข้อมูลและบริการ รวมถึงการรับฟังเสียงของผู้มีความหลากหลายทางเพศ จึงเป็นส่วนสำคัญในการเชื่อมต่อระหว่าง “สิทธิที่ได้รับรองตามกฎหมาย” กับ “สิทธิที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตประจำวัน”